همیشه یک عده حقیر و بی منطق دنبال هیاهو و جنجال هستند  

برگزاری دوسالانه­ی خوشنویسی چه کمکی به جریان خوشنویسی ایران می­­کند؟
بدون شک هر حرکت مثبتی در فضای هنری خوشنویسی ایران نقش به سزایی در رشد و اعتلای بیش از پیش این هنر اصیل و شریف و قدسی دارد و اصولا برگزاری همایش­ها، جشنواره­ها و مسابقات با انگیزه­های خاصی همراه است و بر اساس اهدافی شکل می­گیرد که در راس آنها رشد و اعتلای کیفی و کمی آن هنرها مورد نظر است. در خصوص برگزاری دوسالانه­ی خوشنویسی نیز همان اهداف مورد نظر اساتید و مسوولین برگزار کننده بوده و به جرات می­توان گفت که در نخستین قدم با استقبال چشمگیر و بی­نظیر هنرمندان روبه­رو شده و گام­های بلندی در راستای پیشبرد کیفی و کمی و همچنین کشف و شکوفایی استعدادهای جوان و خلاق برداشته است. ایجاد امید در دل هنرمندان خوشنویس، شناسایی، تشویق و توجه خاص نسبت به هنرمندان مستعد و همچنین رونق عرصه­ی هنرمندی و پهلوانی در حیطه­ی خط، ایجاد فضای رقابتی سالم و مثبت در بین اقشار هنرمندان و جویای نام­، معرفی هنر اصیل و قرآنی خوشنویسی به مردم هنر دوست با ارایه­ی کارهای بسیار زیبا و فاخر، ایجاد امکان مقایسه­ی سطح کیفی آثار خوشنویسی امروز با سال­های گذشته، ایجاد علاقه به آموزش و فراگیری خط و خوشنویسی با برپایی نمایشگاه­های باشکوه، پاسداشت مقام شامخ اساتید و بزرگان متقدم و معاصر، حفظ اصالت­های هنر اصیل خوشنویسی و ایجاد زمینه­ی صدور این فرهنگ به سایر ملل و کشورهای جهان و ده­ها مطالب دیگر همگی از مهم­ترین دستاوردهای برگزاری دوسالانه­ی خوشنویسی ایران است که کمک به رشد کیفی و کمی خوشنویسی و جریان پویای آن دارد که بحمدالله شاهد و ناظر شکوه و عظمت آن هستیم.

 آیا میزبانی دوسالانه­ی خوشنویسی در هر شهری مثل قزوین، اصفهان، شیراز و ... تا این اندازه مهم است که نفس چنین حرکتی از اساس زیر سوآل برود؟
به نظر بنده به عنوان کسی که بیش از 30 سال در خدمت آموزش و تعلیم این هنر بوده و تمام سعی و تلاشم را در جهت آبرومندی و رشد و اعتلای این هنر داشته­ام، مهم هدف و ارزشمندی آن است؛ هر چه هدف والا و متعالی باشد ارزش صرف عمر و تلاش همه جانبه­ی بیشتری را داراست. اگر هدف رشد و باروری و تاثیرگذاری هنری است و خصوصا هنر قدسی و الهی و انسان­ساز خوشنویسی، دیگر فرقی نمی­کند که چه کسی و در کجا. فقط باید دقت کرد و با چشم باز نگریست تا بهترین مکان و بهترین زمان را برای باروری و به صحنه آوردن دستاوردهای ارزشمند هنرمندان خوشنویس انتخاب کرد.
البته حسادت­ها و کم بینی­هایی هم در این راستا به وجود می­آید و همیشه یک عده حقیر و بی­منطق دنبال هیاهو و جنجال هستند تا از آب گل­آلود شاید ماهی بگیرند؛ ولی خوشبختانه جریان فهیم و پویا و بالغ خوشنویسی که توسط هنرمندان واقعی و بدون حاشیه پیش می­رود، با بی­توجهی و هدف­گرایی، مسیر صحیح و روشن خود را ادامه داده و به این قبیل سیاه­نمایی­ها توجهی ندارند و گام­هایشان سست و مایوس نمی­شود.

نقش قزوین در میزبانی دوسالانه تا چه حد واقعی و حقیقی بوده است؟
قزوین به گواهی تاریخ از دیرباز مهد هنر و پرورش دهنده­ی بزرگانی بوده که هر کدام در جای خود خورشیدی تابان در آسمان هنر، خصوصا برای خوشنویسی دنیا می­درخشد. وجود بزرگانی چون میرعماد حسنی قزوینی، عبدالمجید، ملک محمد، مالک، عبدالجبار قزوینی، محمد شفیع، عبدالرشید، زین­العابدین معجزنگار، ده­ها خوشنویس بزرگ در گذشته و اساتید بنامی چون مرحوم عمادالکتاب، سیدعلی رفیعی، محصص مستشاری، غلامحسین امیرخانی و ... در قرن معاصر، جای هیچ گونه تردیدی را برای اذهان فهیم، پاک و جویای حقیقت و راستی باقی نمی­گذارد که قزوین به حق پایتخت خوشنویسی ایران بوده و هست و از سوی دیگر شور و علاقه و مستعد بودن هنرمندان حال قزوین، بهترین امکان را برای برگزاری اولین دوسالانه­ی خوشنویسی در این استان فراهم می­کرد. همدلی و تلاشگری و دلسوزی خوشنویسان این خطه از یک سو و همکاری و مساعدت مسوولین خوش ذوق و خدمتکار از سوی دیگر، بستری مناسب و ایده­آل را برای چنین همایش و نمایشی پیشنهاد می­کرد. با وجود چنین فضای مناسبی مسوولین بهترین و صحیح­ترین انتخاب را کردند و آنچه که به عهده­ی برگزار کنندگان و فضای برگزاری بود، اگر نگوییم صد درصد، ولی درصد بالایی را برای جشن برگزاری شاهد بودیم. البته کاستی­هایی هم وجود داشته که قابل انکار نیست ولی در مقابل حجم، وسعت و عظمت کار واقعا ناچیز بوده است که امیدواریم در دفعات بعدی شاهد آن نباشیم.